Vrijdagavond beginnen 125 mannen en vrouwen in Brugge aan een ‘wandelingetje’ van maar liefst 104 kilometer richting Brasschaat. Een van de deelnemers aan deze Warme Kerstmars is Schotenaar Eddy De Beuckelaer (58). “Ik stap voor iedereen die moet revalideren en in het bijzonder ter nagedachtenis van Louisa Adriaenssens, mijn eigen moeder die heel haar leven gekampt heeft met ernstige gewrichts- en botaandoeningen en daar tot aan haar dood heel moedig mee is omgegaan”, aldus Eddy.
Het is de vierde editie van de Warme Kerstmars. Opzet is 120.000 euro in te zamelen om een staprobot te kunnen kopen voor de vzw To Walk Again. “Deze staprobot geeft mensen met een fysieke beperking de kans om iets fundamenteels opnieuw te ervaren: rechtop staan en stappen, zoals ieder mens verdient”, vertelt medeorganisator Maxime Quisquater (28) uit Brasschaat. Die wil van dit evenement het grootste winterevenement van de Benelux maken.
“We hebben nu al enkele keren gezien dat wie die juiste motivatie in zich heeft, mentaal zo sterk is, dat hij of zij zelfs zonder over de grote fysieke capaciteiten te beschikken, kan finishen.”
— Maxime Quisquater, organisator De Warme Kerstmars
“Wat De Warme Kerstmars bijzonder maakt, is dat alle zorgvuldig geselecteerde deelnemers het engagement aangaan om die nacht buiten hun comfortzone te treden, elk met een bijzondere persoonlijke motivatie. We hebben nu al enkele keren gezien dat wie die juiste motivatie in zich heeft, mentaal zo sterk is, dat hij of zij zelfs zonder over de grote fysieke capaciteiten te beschikken, kan finishen. Ik ben ervan overtuigd dat ook Eddy deze uitdaging tot een goed einde zal brengen.”
Trainen langs de vaart
Eddy glimlacht en dankt Maxime voor het in hem gestelde vertrouwen. Ooit was hij een niet onaardige loper bij de Schotense Atletiekvereniging, maar de laatste jaren zet hij zich vooral in achter de schermen van sportclubs en dan in het bijzonder bij voetbalclub SK ‘s-Gravenwezel-Schilde, waar hij teamafgevaardigde is van de U17 en scheidsrechters begeleidt. Zijn eigen normale training bestaat de laatste jaren vooral uit het zeulen met kantoormaterialen. Die vervoert hij voor zijn werkgever Economatic in Schoten heel het land door om bij bedrijven af te leveren.
“Dat vergt bij momenten best pittige fysieke inspanningen, maar ik geloof natuurlijk niet in wonderen. Daarom heb ik de voorbije maanden best flink getraind. Zo ben ik enkele weken geleden het halve kanaal Schoten-Dessel afgestapt, tot in Turnhout, goed voor 34 kilometer. Vorig zondag heb ik m’n langste voorbereidende tocht gemaakt in het Mechelse: één van 59 kilometer. Ik heb geen blessures en heb er vertrouwen in dat ik dit weekend ook die 104 kilometer wel kan halen”, schat Eddy zijn kansen in.
Arne en Lotte
Maxime gelooft er alvast in dat Eddy zal slagen, ook al bedraagt de afstand meer dan die van de legendarische Dodentocht. Ook Eddys zoon Arne en dochter Lotte supporteren mee, zeker gezien de betrokkenheid van wijlen hun oma. Zij was een bijzonder moedige vrouw, horen we van verschillende mensen.
Haar aangeboren afwijking, die tot vele operaties heeft geleid aan beenderen en botten, heeft haar er nooit van weerhouden het huishouden te runnen, kinderen en kleinkinderen op te vangen en op vakantie bergen te beklimmen. “Mijn deelname is een uiting van dankbaarheid voor wat zij allemaal gedaan heeft”, spreekt Eddy nederig en ernstig over zijn moeder, die twee jaar geleden overleed op 91-jarige leeftijd.
“Mijn deelname is een uiting van dankbaarheid voor wat zij allemaal gedaan heeft.”
— Eddy De Beuckelaer, 58 jaar
Sponsors
De moedige Schotenaar heeft al vijftien sponsors gevonden die samen 670 euro overgemaakt hebben om Eddy extra te motiveren. “Daar mogen er natuurlijk altijd nog een paar bijkomen, want 1.040 euro per deelnemer is het streefdoel”, geeft de moedige stapper een hint. Trainen is er nu niet meer bij. De laatste dagen voor de start houdt deze deelnemer het wijselijk bij platte rust.
“Ik trek bewust geen stijve wandelschoenen, maar soepele loopschoenen aan. Zeven bevoorradingsposten is niet veel, maar ze moeten volstaan om me tegen de ochtend tot aan het Glazen Radiohuis in Brasschaat te krijgen. Of ik maandag al opnieuw met papierwaren kan sleuren? Daar ga ik van uit ja”, lacht Eddy.
